Disa vite më parë, një student erdhi në zyrën time pas orës së mësimit, me sy të mbushur me zhgënjim të qetë. Ata nuk kishin humbur asnjë leksion, por detyrat e tyre po rrëshqisnin. Ndërsa fillova të diskutoja afatet dhe rubrikat, ata u ndërprenë butësisht: “Thjesht nuk mund të përqendrohem tani. Babai im është në spital.” Në atë moment, kuptova se ata nuk kishin nevojë për këshilla akademike. Ata kishin nevojë për ndjeshmëri.
Empatia nuk ka të bëjë me zgjidhjen e problemeve të studentëve tanë. Ka të bëjë me t’i bësh ata të ndihen të parë, të sigurt dhe të mbështetur mjaftueshëm për të provuar përsëri. Në arsimin e lartë, ku rigoroziteti intelektual shpesh lë në hije lidhjen emocionale, empatia mbetet një nga format më të fuqishme por të papërdorura të mbështetjes së studentëve.
Roli i ndjeshmërisë në klasë
Empatia transformon klasat nga hapësirat e performancës në komunitete mësimore. Kur studentët ndihen të kuptuar, ata kanë më shumë gjasa të angazhohen, të marrin rreziqe dhe të këmbëngulin në vështirësi. Përvoja ime me të mësuarit social-emocional më ka treguar se empatia nuk është një koncept abstrakt; është një strategji pedagogjike. Në një kurs, unë përfshiva ditar reflektues ku studentët shkruanin se si një temë i bënte ata të ndiheshin përpara se ta analizonin atë akademikisht. Kjo urë emocionale i bëri argumentet e tyre më të mprehta, duke theksuar se si empatia rrit angazhimin njohës.
Empatia nuk do të thotë ulje e standardeve akademike. Do të thotë të krijosh sigurinë psikologjike që bën standarde të larta të arritshme. Është ajo që lejon një student në vështirësi të kërkojë ndihmë në vend që të fshihet pas heshtjes, dhe ajo që ndihmon një edukator ta shohë sjelljen jo si sfidë, por si komunikim.
Pavarësisht qëllimeve tona më të mira, ndjeshmëria mund të jetë e vështirë për t’u mbajtur. Jeta akademike shpesh i jep përparësi afateve, të dhënave dhe rezultateve mbi dialogun. Puna emocionale e mësimdhënies, veçanërisht në klasa të mëdha ose mjedise hibride të të mësuarit, mund t’i lërë edukatorët të rraskapitur. Kam pasur momente kur iu përgjigja shkurt paraqitjes së vonuar të një studenti, vetëm për të mësuar më vonë për krizën e tyre personale. Më tregoi se sa lehtë empatia mund të zbehet kur jemi bosh. Ndjeshmëria kërkon prani dhe prania kërkon pauzë. Por në kulturën akademike të produktivitetit të vazhdueshëm, kjo pauzë është ajo që sakrifikohet më shpesh.
VINI RE: Ky artikull është pronësi intelektuale e Timeshighereducation
Përshtati HumAI, Aurora Hoxha